Επισκέψεις

2163631
Σήμερα
Χτες
Τρέχουσα Εβδομάδα
Προηγούμενη Εβδομάδα
Τρέχων Μήνας
Προηγούμενος Μήνας
Σύνολο
101
29
130
2163293
1065
2224
2163631

Η IP σου: 54.80.236.48
Server Time: 2017-10-17 04:11:22

Καιρός

Καιρός και πρόγνωση για κάθε περιοχή

Ιστορία χωριού

ΠΑΛΙΟΥΡΙΑ είναι ένα χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους (Βουνάσιας ή Μπουνάσιας) της δυτικής κατάληξης της οροσειράς των Καμβουνίων με υψόμετρο (482μ) δίπλα στον ποταμό Αλιάκμονα και ανήκει στο Δήμο Δεσκάτης του Νομού Γρεβενών. Βρίσκεται 50 χλμ από τα Γρεβενά και 12 χλμ από τη Δεσκάτη.

Απελευθερώθηκε την 10 Οκτωβρίου 1912 από τους Tούρκους. Από το 1918 έως το 1928 ανήκε στην κοινότητα «Ζιμνιάτσι» που είναι λατινική λέξη και σημαίνει Θεραπεία ή κατ’ άλλους Ζημιά. Σύμφωνα με την παράδοση το «Ζιμνιάτσι» δημιουργήθηκε μετά το κάψιμο από τους τούρκους των εννέα (9) τοπικών οικισμών (εννιά ζιμνιάτσια), Εκκλησία Χωριό—Μεσοχώρι(Άγιος Νικόλαος) – Άγιος Κωνσταντίνος – Άγιος Αθανάσιος – Αγία Παρασκευή – Κοίμηση της Θεοτόκου(Παναγιά) – Αγία τριάδα κλπ. στη σημερινή τοποθεσία του χωριού. Κάθε οικισμός είχε την κοινότητά του αλλά μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν για την θέση τους.

Την 19-7-1928 με το υπ' αριθμ' (156/1928) ΦΕΚ μετονομάστηκε σε «Παλιουριά» από το θαμνώδες φυτό Παλιούρι που αφθονεί στην περιοχή.

Το 1918 το «Ζιμνιάτσι» μετέπειτα «Παλιουριά» ενσωματώθηκε στην κοινότητα Καρπερού και παρέμεινε έως το 1963. Το ίδιο έτος αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Καρπερού και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα μέχρι το έτος 1998 οπότε και προσαρτήθηκε στο Δήμο Δεσκάτης.

Αναφέρεται ότι στην τρέχουσα θέση του χωριού περνούσε ο τουρκικός δρόμος (Jades) 1881-1912, Ελασσόνας – Δεσκάτης – Γρεβενών.

Έως το 1927 το χωριό κατοικούνταν από ντόπιους αγρότες. Μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο 1919-1922 ήρθαν και κατοίκησαν στο χωριό πρόσφυγες από την μικρά Ασία και τον Πόντο αλλάζοντας την φυσιογνωμία του.

Στα 1000 με 1100μ της Βουνάσιας βρίσκεται το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, μνημείο που χρονολογείται στο 13ο – 15ο αιώνα. Διατηρείται σε καλή κατάσταση αλλά δυστυχώς το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο λεηλατήθηκε από ιερόσυλους.

Τα όμορφα εξωκλήσια που υπάρχουν γύρω από το χωριό όπως, η Αγία Τριάδα—ο Άγιος Αθανάσιος—ο Άγιος Γεώργιος—η Αγία Παρασκευή—η Αγία Κυριακή που θα κατακλυσθεί από τα νερά της λίμνης, διασώζουν τοιχογραφίες και εικόνες. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής (Παναγιά) η οποία έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικό μνημείο.

Η Παλιουριά μπορεί να αποτελέσει κέντρο τουρισμού για το Ν. Γρεβενών, τόσο για τα αξιοθέατα που προσφέρει στον επισκέπτη (εξορμήσεις στο βουνό, περιπάτους δίπλα στο ποτάμι-λίμνη, επίσκεψη στα μοναστήρια της περιοχής) αλλά και για την διασκέδαση και τη ψυχαγωγία. Τα καφέ-μπαρ και τα μικρά καφενεία και ψησταριές προσφέρουν ότι καλύτερο ζητήσει σε ένα παραδοσιακό χωριό και ο πιο απαιτητικός επισκέπτης.

Ενδεικτικά αναφέρουμε αξιοθέατα—ιστορικά μνημεία όπως η Μονή Ευαγγελιστρίας – η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η περιοχή της λίμνης σε υψόμετρο 1200μ με κρυστάλλινο νερό, ο Γαύρος με το χωνευτικό κρύο νερό και τα ψηλά πλατάνια, ο Χάνδακας με τις απόκρημνες χαράδρες, η Σκάλα με τον παλιό μήλο της Μπουνάσας και τους καταρράκτες. Τις πιο γνωστές βρύσες του χωριού Παναγιά και Λιβάδι, κτισμένες αντίστοιχα το 1935 και 1953, τις πιο απομακρυσμένες βρύσες που χρησιμοποιούνταν και ως ποτίστρες, το Βυρό τον Άγιο Αθανάσιο, τον Κατουριάρη τον Γαϊτανάκο, το Πέτρινο το πηγάδι, η Παλιόχωρα και με εξέχουσα θέση στον Άγιο Γεώργιο η Μπιτέρνα.

Το χωριό συνδέθηκε με δίκτυο ύδρευσης το 1967 και έως τότε εξυπηρετούνταν από τις δύο πιο κοντινές βρύσες την Παναγιά και το Λιβάδι.

Η βρύση της Παναγιάς πήρε το όνομα από τον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που η κάτοικοι αποκαλούσαν «Παναγιά» και βρίσκεται κοντά στη βρύση. Από εδώ προμηθεύονταν νερό και έπλεναν τα ρούχα τους οι μισοί χωριανοί που ήταν κυρίως πόντιοι. Στο τσιμεντένιο υπόστεγο οι γυναίκες έβραζαν νερό μέσα σε μεγάλα καζάνια, με ξύλα που κουβαλούσαν από το βουνό και έπλεναν σε μεγάλες ξύλινες κοπάνες τα ρούχα τους. Τις βελέντζες και τα άλλα υφαντά τα έπλεναν οι κάτοικοι του χωριού σε ειδική τοποθεσία στο ποτάμι (μουτσιάλες).

Η βρύση λιβάδι πήρε το όνομα από την τοποθεσία που ήταν κτισμένη, σ’ ένα έφορο βοσκοτόπι. Εδώ έπαιρνε νερό κυρίως ο ντόπιος μαχαλάς και έπλενε τα ρούχα του. Η παράδοση λέει ότι τα κορίτσια μάζευαν Μαϊ (φυτό πόα με κίτρινα άνθη) και το έβαζαν σ’ ένα κλείδωνα (χωμάτινη κανάτα) μαζί με αμύγδαλα, κορόμηλα και η κάθε μία πρόσθετε ένα δικό της κόσμημα (βραχιόλι, δαχτυλίδι). Κατόπιν χύνανε μέσα νερό από το Λιβάδι και την Παναγιά και το έκρυβαν μέσα σε σιτάρι, (για να μην τον βρουν τα αγόρια και τον χαλάσουν), λέγοντας τραγούδια που αφορούσαν τον κλείδωνα αφήνοντας τον εκεί μερικές ώρες (μια νύχτα). Λένε ότι τα κορίτσια όποιον έβλεπαν στο όνειρό τους μέσα σ’ ένα χρόνο θα τον παντρεύονταν.

Τελευταία στο Κεραμαριό Παλιουριάς ανασκάφηκαν τμήματα μεγάλου νεκροταφείου που εκτείνεται σε δύο λόφους. Εκεί βρέθηκαν:

Στον ανατολικό λόφο 30 τάφοι, των αρχαϊκών και κλασικών χρόνων. Στο δυτικό 39 ταφές. Ασύλητη υστεροαρχαϊκή ταφή γυναίκας βρέθηκε καταστόλιστη και με σύνεργα καλλωπισμού, δύο χάλκινες τριχολαβίδες και ωτογλύφανο σε ξύλινη θήκη. Σε δεύτερη κοσμηματοθήκη υπήρχαν σιδερένια σπάτουλα, γυάλινη πολύχρωμη χάνδρα, χάλκινος κρίκος και τοξωτή πόρπη. Έφερε αργυρά ενώτια σε σχήμα «ωμέγα» με απολήξεις σε κεφαλές φιδιών, αργυρά βραχιόλια και δύο χάλκινα δαχτυλίδια. Τα ενδύματά της τα συγκρατούσαν χάλκινες και σιδερένιες πόρπες. Στο λαιμό έφερε περιδέραια από χρυσό και γυάλινες χάνδρες με ποικιλία χρωμάτων, τέσσερεις αργυρές σε σχήμα διπλού πέλεκη και δύο οστέινες, μία ανάγλυφη με παράσταση θεότητας.

Σήμερα η Παλιουριά έχει μόνιμο πληθυσμό περίπου 450 κατοίκων.

Οι κάτοικοι είναι αγρότες και ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια γης και ειδικότερα με την παραγωγή [σιταριού – καλαμποκιού – τριφυλλιού οπωροκηπευτικών και καπνού]. Ασχολούνται επίσης με την κτηνοτροφία και έχουν δημιουργήσει σύγχρονες μονάδες όπως και εμπόριο.

Σήμερα η γέφυρα Παλιουριάς – Παναγιάς (μεταλλική, στρατιωτική) η οποία αντικατέστησε το εναέριο βαγόνι (καρούλι), αντικαθίσταται με την σειρά της από μια επιβλητική σύγχρονη γέφυρα στην θέση προσωκήπια.

Η κατασκευή από την ΔΕΗ υδροηλεκτρικού φράγματος στην κοντινή περιοχή του Ιλαρίωνα πρόκειται να αλλάξει ριζικά το οικοσύστημα ελπίζοντας ότι η λίμνη που θα δημιουργηθεί να συμβάλει στην περαιτέρω ανάπτυξη της περιοχής.